بینش و نیایش های واله ابراهیمی(6)
نوعی باور و نیت در وجودمان هستش به معنی من تا مرگ فاصله خیلی زیادی دارم؛توجیهش هم برا خودمون زندگی و عمر افرادی است که بیشتر زندگی کرده اند؛لذا فکر میکنیم که همه یا لااقل خودم بیشتر عمر خواهم کرد و با اینکه گاهی خدا با مرگ جوانان میخواهد که به هوش بیایم ولی باز توجیه میکنیم که این همه جوان هستش و من نخواهم مرد.
این باوره هستش که انسان را از یاد خدا غافل و بسوی گناهان میکشاند چون توجیه میکنیم که عمر زیادی خواهم داشت و بنابراین میتوانم تا یک سنی مثلا ۴۰ سالگی هر کاری و گناهی خواستم بکنم و بعدش توبه میکنم....اکثر ما انسانها با همین رویه پیش میرویم در حالیکه ای دل غافل منی که ۴۰ سال یک گناهی را انجام میدم دیگه اون گناه در من ریشه می دواند و بعد این همه سال دل کندن ازش سخت و اصلا محال میشه و چه بسا تا اون سنی که مدنظره بخواهیم برسیم یکباره مرگ میاد سراغمون و ای دل غافل که بر باد می رویم.....
بنابراین اینکه گفته اند دایم در ذکر و یاد خدا باشیم برای همین استعداد غفلتی که در ما هست می باشد تا همیشه به یادش باشیم و آگاه باشیم که عمر به سر خواهد آمد و پیر و جوان هم نمیشناسد.....
پس ای برادر و خواهر گلم فریب شیطان را نخور و گول وعده های او را مخور که سرانجام همه ما مرگ است...پس چه بهتر که به فکر توشه ای برای آخرتمون باشیم...
اللهم عجل لولیک الفرج
والسلام.
هر لحظه را به گونه ای زندگی کن که گویی واپسین لحظه است،و کسی چه میداند؟شاید آخرین لحظه باشد......